บันไดขั้นที่ ๓ บูชาบุคคลที่ควรบูชา


       งานที่ยากที่สุดในโลก คืองานปลูกความคิดเห็นถูก เพราะฉะนั้น ใครสอนความเห็นถูกได้ จงกราบไหว้บูชาจนกว่าจะตายจากกัน


   เราไม่คบคนพาล เพื่อป้องกันความเห็นผิด  เราคบบัณฑิต เพื่อปลูกความเห็นถูก ให้เกิดขึ้น และเราประคองความเห็นถุก ไม่ให้อับเฉาลงด้วยการบูชาบุคคลที่ควรบูชา

    บุคคลที่ควรบูชา คือ บุคคลที่มีคุณค่าควรค่าสุดที่รักการระลึกนึกถึงได้ ยึดเป็นแบบอย่างในการปฏิบัติตาม และสอนให้เข้าใจในเรื่องเหล่านี้ได้ ได้สุดที่รัก ทานดีจริง ควรทำ,บูชาบุคคลที่มีคุณธรรมควรทำ,การต้อนรับคนดี ควรทำ,ทำดีไดี ทำชั่วได้ชั่ว,พ่อแม่มีพระคุณจริง,ตายแล้วไม่สูญ,นรกสวรรค์มีจริง,พระอรหันต์ผู้หมดกิเลสแล้วมีจริง เพราะนี่คือ ความจริงของโลกและชีวิตที่รู้ได้ยากกว่าการทำมาหากิน

     บุคคลที่ทำเช่นนี้ได้ ย่อมเป็นผู้มีศีล สมาธิ ปัญญาสูงกว่าเรา ได้สุดที่รัก พระสัมมาสัมพุทธเจ้า,พระสงฆ์ผู้ทรงศีล,พระมหากษัตริย์ผู้ตั้งในทศพิธราชธรรม,บิดามารดาหรือญาติผู้ใหญ่ที่มีความประพฤติดี,ครูบาอาจารย์ที่มีความรู้ความสามารถและความประพฤติดี ผู้บังคับบัญชาที่มีความประพฤติดีตั้งอยู่ในธรรม


      ผลของการบูชาบุคคลที่ควรบูชาทำให้เกิดฤทธิ์ได้ เพราะการบูชาผู้สูงด้วยคุณธรรมเหล่านี้ ย่อมทำให้เรานึกคิดไปทางที่ดี ไม่ตกอยู่ในความคิดที่ชั่ว เป็นผลให้ใจผ่องใสตลอดเวลา
     

      เกิดกำลังใจที่จะทำความดีตามท่าน(ฉันทะ)
     
      เกิดวิริยะ  ที่จะทุุ่มเทเรี่ยวแรงโดยไม่กลัวความเหนื่อยยาก

      เกิดจิตตะ  ความีใจจดจ่อ ไม่ท้อถอยทอดธุระ ทิ้งไปกลางคัน

      เกิดวิมังสา สามารถพัฒนาปรับปรุงแก้ไขตัวเองให้ดีขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

   บันไดขั้นที่ 5  มีวาสนามาก่อน


ผลไม้ที่คัดพันธุ์มาอย่างดีแล้ว รสโอชะของมันย่อมติดมาในเมล็ด เมื่อนำมาปลูก  ต้นของมันย่อมให้ผลที่รสอร่อยทันทีโดยไม่ต้องทะนุบำรุงมาก ฉันใด
   
    คนเราก็เช่นกัน ถ้าในอดีตสะสมความดีมามากพอ เกิดมาชาตินี้ก็เป็นคนใจใส ใจสะอาดบริสุทธิ์มาตั้งแต่เด็ก มีสติปัญญามาตั้งแต่กำเนิด รูปร่างสง่างาม ร่างกายแข็งแรงสมบรูณ์ มีโอกาสสร้างความดีได้มากกว่าคนทั้งหลาย ฉัันนั้น


   บุญคืออะไร


     บุญแปลว่า ความดี ความสุข
 
     หมายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในจิตใจแล้ว ทำให้เกิดใจใสสะอาดปราศจากความศร้าหมองขุ่นฝ้า ก้าวขึ้นสู่ภูมิที่ดี
     
     "บุญ" มองไม่เห็น  แต่กด็สามารถรู้อาการของบุญได้ คือเมื่อเกิดขึ้นแล้วทำให้จิตใจชุ่มชื่นเป็นสุข เพราะบุญช่วยปรับปรุงใจให้มีคูณภาพดีขึ้น คือ ตั้งมั่นไม่หวั่นไหวบริสุทธิ์ผุดผ่องสว่างไสว ปลอดโปร่ง  ไม่อึดอัด ไม่กระสับกระส่าย ชุ่มชื่นเบาสบายผ่อนคลายไม่ตึงเครียด นุ่มนวลควรแ่ก่การใช้งาน และบุญที่เกิดขึ้นนี้ยังสามรถสะสมไว้ในใจได้อีกด้วย

      บุญ แบ่งเป็น ๒ ประเภท คือ บุญช่วงไกล และบุญช่วงใกล้

      ๑. บุญช่วงไกล คือ คุณความดีที่เราทำจากภพชาติก่อน มาจนถึงวันคลอด
          จากมารดา ซึ่งส่งผลให้เราพบความสะดวกสบายต่างๆ ตั้งแต่วันแรก
          เกิดเป็นต้นมา ทำให่เรามีโอกาสสร้างคสามดีใได้มากกว่าคนทั้งหลาย
          ถ้าไม่ประมาท หมั่นสะสมความดีในปัจจุบันในปัจจุบันเพิ่มขึ้นอีก ก็จะ
          เจริญก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็ว แต่ถ้าประมาทไม่เอาใจใส่ในการทำความ
          ดีในปัจจุบัน ก็เปรียบเสมือนต้นไม้ยอดด้วนยากจะเจริญเติบโตต่อไป

      ๒. บุญช่วงใกล้ คือ คุณความดีที่เราทำในภพชาติปัจจุบันตั้งแรกคลอดจน
          ถึงวันนี้ เช่น ตั้งใจศึกษาเล่าเรียน ขยันหมั่นเพียร คบคนดีเป็นมิตร ฝึก
          ใจให้ผ่องใสตั้งแต่เด็ก  ความคิด คำพูด การทำงาน ย่อมดีกว่าบุคคล
           อื่นในวัยเดียวกัน เมื่อเติบโตขึ้นย่อมก้าวหน้ามากกว่าคนอื่น
     
      การทำความดีทุกอย่างให้ผลเป็นบุญทั้งสิ้น เพื่อง่ายต่อการจดจำ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสการทำำบุญไว้โดยย่อ ๓ประการ คือ ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา

บันไดขั้นที่ 6 ตั้งตนไว้ชอบ

บันไดขั้นที่ 8  มีศิลปะ

 เมื่อเราปลูกต้นมะม่วง   จะอิ่มหรือจะรวย ล้วนอยู่ที่การออกผลของมัน


 ในช่วงที่เราปลูก มะม่วงจะมีเพียงลำต้น กิ่ง และใบ เป็นเพียงระยะเตรียมก่อนให้ผล


   ความรู้ทุกอย่างหรือความเป็นพหูสูตของคนเราก็เช่นกัน เป็นเพียงช่วงเตรียมตัวก่อนจะใช้งานเท่านั้น


   ความรู้จะช่วยเราได้จริงต่อเมื่อเรามีศิลปะในการนำความรู้ออกมาใช้ให้เกิด ประโยชน์ต่อตนเองและส่วนรวมเท่านั้น

 
   คำว่า"ศิลปะ"ในเนื้อแท้ของพระพุุทะศาสนา  หมายถึง "ฉลาดทำ"

   
   คนเรานั้น ถึงแม้จะมีความรู้เ ป็นพหูสูตมากขนาดไหนก็ตาม แต่ถ้าไม่ฉลาดทำ ก็ยากจะประสบความสำเร็จ

   เข้าทำนองความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด

   คือเป็นผู้มีความรู้ แต่ยังไม่มีความสามารถ
   
   ความฉลาดทำ เกิดขึ้นไดเ้จากความตั้งใจจริง

   คนที่จะมีศิลปะได้นั้น มีคุณสมบัติ

   ๑. ศรัทธาในสิ่งที่ตัวเองจะทำ
   
   ๒. ต้องไม่มีโรคภัยเบียดเบียน
   
   ๓. ต้องไม่โอ้อวด เพราะจะปิดกั้นความรู้อื่น
   
   ๔. ต้องไม่เกียจคร้าน
   
   ๕. ต้องมีปัญญา นั่นคือ ต้องได้ครูบาอาจารย์ที่ฉลาดสอน และต้องช่าง
       สังเกตพินิจพิจรณา

   ขอเตือนใจคือ อย่าเอาแต่จับผิดผู้อื่น มิฉะนั้น เราจะกลายเป็น "ศิลปินนักติ"

คือ ดีแต่ติคนอื่นเรื่อยไป ติเอาไว้มากเกินไปจนไม่กล้าแสดงฝีมือ เพราะเขาจะติคืนบ้าง เลยกลายเป็นคนไม่มีผลงาน และทำอะไรไม่เป็น
 
 

การทำความดีให้ได้เต็มที่ เราจำเป็นต้อง

๑. หาความรู้ใส่ใจ
๒. ฝึกความสามารถในตัว
๓. มีวินัยกำกับความรู้ความสามารถนั้น

ความสามารถ เรียกว่า ฝีมือ

แต่มีความสามารถอีกประการหนึ่งทางปาก เรียกว่า ฝีปาก

หากใครฝึกได้อย่างดีแล้ว ย่อมสามารถฝากความดีให้ชาวโลกเห็นได้มากกว่าฝีมือเสียอีก


ดังเช่น พระพุทธศาสนาแพร่หลายขึ้นมาได้ เพราะฝีปากแท้ๆ เป็นฝีปากที่สร้างคนให้เป็นคนดี

ฝีปากชนิดนี้เรียกว่า วาจาสุภาษิต

บันไดขั้นที่ ๑๒ เลี้ยงดูบุตร

 วันหนึ่งเราต้องสุดที่รัก  ต้องตายสิ่งที่อยากได้ด้วยทุกคน คือ ความปิติ  ความปลื้มใจ ไว้หล่อเลี้ยงใจให้สดชื่น


  ความปิติจะเกิดได้ ก็ต่อเมื่อได้ผลแห่งความดั หรือผลงานดีๆ ที่ดีทำไว้ ยิ่งผลงานดีเท่าไร ยิ่งชื่นใจมากเห่านั้น แล้วอายุจะยืนยาว สุขภาพจะแข็งแรง
 
  สุดยอดผลงานของนักปฏิบัติธรรม คือ การกำจัดกิเลสในตัว

  สุดยอดผลงานของชาวโลก คือ ลูกหลานเป็นคนดี