ใครจะชอบใครชังช่างเขาเถิด
ใครจะเชิดใครแช่งก็ช่างเขา
ใครจะด่าว่าบนก็ทนเอา
ใครจะเมามากมายไม่หมายมอง
ชอบ ก็ช่างเขาไงเราไกลหนี
ชอบก็ดีวางไว้ไม่ฉลอง
ชอบไม่เห็นไม่รู้ดูดั่งทอง
ชอบไม่ต้องเกี่ยวแวะนั่นแหละดี
ใครรักเราเรารู้อยู่ว่ารัก
ใครไม่ทักรักใคร่ก็ไปหนี
ใครสรรเสริญเยินยอก็พอที
ใครราวีคิดร้ายไม่หมายสู้
ชังก็ช่างไม่อีนังไปขังขอบ
ชังเกินชอบตอบช่างวางไว้หู
ชังหนังหน้าไม่เห็นเช่นไม่ดู
ชังก็อยู่แค่ชังไม่ฟังเขา
ช่างเขาเถิดถ้าเขาไม่เข้าจิต
ช่างเขาเถิดไม่คิดให้มันเศร้า
ช่างเขาเถิดใจเขามิใช่เรา
ช่างเขาเถิดไม่เอาเขามาคิด
เถิดขอร้องอย่ามองเขาเศร้าสร้อย
เถิดอย่าคอยขุ่นแค้นแสนหงุดหงิด
เถิดอย่าเห็นคนอื่นตื่นสัมฤทธิ์
เถิดอย่าติดใจเขาเฝ้าใจตน
“”””ใครดีมา ดีไป ได้ทั้งนั้น
ใครเดียดฉันไม่ดูรู้ไม่สน
ใครรักนิดคิดตอบมอบกมล
ใครจะบ่นคนนั้นฉันไม่รู้
เชิดมาใส่ใครอ้างก็ช่างเขา
เชิดจะเอาไม่เห็นเป็นอดสู
เชิดจะจริงนิ่งเฉยไม่เงยดู
เชิดคอชูอยู่ไหนก็ไม่ว่า
ใครนินทาว่าใครก็ไม่เห็น
ใครดีเด่นเกินใครไม่ถือสา
ใครรักใครเกลียดใครไม่นินทา
แช่ง ช่างเขาเราไม่เห็นต้องรู้
แช่ง ก็อยู่ช่างแช่งไม่แขว่งแขน
แช่ง จะผุดขุดชักไม่หนักแทน
แช่ง ก็แสนไม่เห็นจะเป็นไร
ช่าง เขาเกิดถ้าเกิดเขาไม่เข้าท่า
ช่าง เขาเถิดเมินหน้าไม่กล้าใกล้
ช่าง เขาเถิดปล่อยเขาเราทำใจ
ช่าง เขาเถิดหยุดไปใส่ใจติด
เขา จะพูดแบบไหนก็ไม่ว่า
เขา จะด่าแบบไหนก็ไม่คิด
เขา จะบ่นบ่นไปไม่หงุดหงิด
เขา มีสิทธิ์ส่วนเขาเรามองเมิน
